«Η εξομολόγηση» του Σπύρου Πετρουλάκη
«Η εξομολόγηση» του Σπύρου Πετρουλάκη είναι ένα δυνατό βιβλίο κοινωνικού περιεχομένου που με καθήλωσε στην ανάγνωσή του! Διαβάζοντας το θύμωσα, πόνεσα, έκλαψα και αγανάκτησα από τον πόνο και την αδικία που φύλαγε η ζωή για την Ελένη, την κεντρική του ηρωίδα. Η αφήγησή του είναι τόσο μεταδοτική που ένιωσα με όλες μου τις αισθήσεις το δράμα της, ένα δράμα που αδυνατεί να το συλλάβει και να το χωνέψει ανθρώπου νους.
«Η εξομολόγηση» είναι ένα βιβλίο που όπως προείπα με καθήλωσε και με έκανε να αισθανθώ πολλά και έντονα συναισθήματα. Η ροή του είναι γρήγορη, μιας και η αφήγηση του εκτός του ότι είναι βιωματική είναι και σφιχτοδεμένη, δεν κάνει δηλαδή κάπου κοιλιά ώστε να ανακόψει το ενδιαφέρον του αναγνώστη για την συνέχεια της υπόθεσης, η γραφή του καλοδουλεμένη με όμορφα σχήματα λόγου, τα οποία είχαν την δύναμη να μεταφέρουν επιτυχώς όλο τον πόνο και την αδικία αυτής της σοκαριστικής ιστορίας ενώ οι εικόνες-περιγραφές του που υπάρχουν σε μεγάλη έκταση στο κείμενο ήταν όμορφα δοσμένες, πολλές από τις οποίες μάλιστα ήταν δοσμένες κινηματογραφικά -αγαπημένη μου είναι αυτή που η Ελένη παίζει πιάνο στο χιονισμένο βουνό. ήταν μελωδική και άκρως συγκινητική! Οι ανατροπές που συναντάμε στις σελίδες του είναι πολλές και απρόβλεπτες χαρίζοντας έτσι μια πλοκή που δεν σου επιτρέπει να αφήσεις το βιβλίο εύκολα από τα χέρια σου, αφού σε καθηλώνει με τα καταιγιστικά γεγονότα του……………….
Διαβάστε το….. πρόκειται για ένα βιβλίο που θα σας σοκάρει με την ιστορία του, θα σας πονέσει με την ωμότητα του, θα σας συγκινήσει και στο τέλος σίγουρα θα σας λυτρώσει!!
Δήμητρα Κωλέτη (Βιβλιοαναφορές)
Ένα διαφορετικό κοινωνικό μυθιστόρημα, που με έφερε σε σύγκρουση με τον αθώο εαυτό μου και πείστηκα πόσο απάνθρωπες ήταν (και είναι ακόμη) οι καταστάσεις στην επαρχία, ειδικά όσον αφορά τις γυναίκες. Άβουλες, πιόνια στις ορέξεις του καθενός, χωρίς πρωτοβουλίες, χωρίς έρωτα, χωρίς υπόσταση. Κι όταν αποκτήσουν οικογένεια, γίνονται δεσποτικές, τυραννικές, απαιτητικές. Στην Εξομολόγηση δίνονται βίαιες σκηνές, χωρίς συγκάλυψη και εξωραϊσμό, που με πόνεσαν και με μάτωσαν (η σκηνή του ακρωτηριασμού με συγκλόνισε, δεν περίμενα ποτέ ότι ένας άνθρωπος θα έφτανε σε τέτοιο σημείο απελπισίας που να ακρωτηριάσει… δε λέω τίποτε άλλο, όμως πραγματικά σοκαρίστηκα). Διάβασα μια αλλιώτικη ιστορία που τελικά δεν είχε σκοπό να ομορφύνει τα βράδια μου αλλά να συγκλονίσει τις μέρες μου και να με κάνει να σκεφτώ πόσα πλάσματα υπάρχουν εκεί έξω που χρειάζονται βοήθεια αλλά δεν μπορούν να κραυγάσουν γιατί είναι κλεισμένα γύρω από βουνά αδιαφορίας και ποταμούς σιωπής!…………
Κοινωνική Οικονομία–Εναλλακτική λύση (Ντοκυμαντέρ)
Η ταινία «Κοινωνική Οικονομία — Εναλλακτική λύση» (Σκηνοθεσία: Σοφία Παπαχρήστου) έγινε με την υποστήριξη του ευρωβουλευτή των Οικολόγων Πράσινων Νίκου Χρυσόγελου και του Ινστιτούτου Χάινριχ Μπελ.
Η Σοφία Παπαχρήστου και ο Κωστής Παπαναστασάτος ταξίδεψαν 30 ημέρες σε 40 διαφορετικές ευρωπαϊκές τοποθεσίες στη Γερμανία, Αυστρία, Γαλλία, Ιταλία, Βέλγιο και Ελλάδα για να πάρουν συνεντεύξεις και να παρουσιάσουν, με τη βοήθεια των ίδιων των πρωταγωνιστών, παραδείγματα κοινωνικής επιχειρηματικότητας μέσω διαφορετικών μορφών συνεταιριστικών επιχειρήσεων.
Το ντοκυμαντέρ αποτελεί εργαλείο ενημέρωσης και προώθησης των κοινωνικών / συνεταιριστικών επιχειρήσεων. Από τον τραπεζικό τομέα, μέχρι τον κλάδο της υγείας, των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, του αγροτουρισμού, της επαναχρησιμοποίησης κ.ά. Το ντοκιμαντέρ αναδεικνύει δυνατότητες βιώσιμης ανάπτυξης και απασχόλησης μέσα από ένα διαφορετικό μοντέλο οικονομίας, ένα μοντέλο που μπορεί να συμβάλει στη διέξοδο από την κρίση που βιώνουμε σήμερα.
Ο κλάδος της κοινωνικής-συνεταιριστικής οικονομίας απασχολεί 11.000.000 εργαζόμενους/ες στην Ευρώπη και αντιπροσωπεύει τον «τρίτο τομέα» της οικονομίας. Στη χώρα μας, έχει μόλις ανοίξει η συζήτηση, τόσο σε πολιτικό όσο και σε νομικό επίπεδο, για το πλαίσιο εντός του οποίου μπορούν να ανθίσουν οι κοινωνικές συνεταιριστικές επιχειρήσεις.
Ο κλάδος της κοινωνικής-συνεταιριστικής οικονομίας απασχολεί 11.000.000 εργαζόμενους/ες στην Ευρώπη και αντιπροσωπεύει τον «τρίτο τομέα» της οικονομίας. Στη χώρα μας, έχει μόλις ανοίξει η συζήτηση, τόσο σε πολιτικό όσο και σε νομικό επίπεδο, για το πλαίσιο εντός του οποίου μπορούν να ανθίσουν οι κοινωνικές συνεταιριστικές επιχειρήσεις.
Παραγωγή: Ίδρυμα Χάινριχ Μπέλ Ελλάδας – Νίκος Χρυσόγελος (ευρωβουλευτής των Οικολόγων Πράσινων)-Σοφία Παπαχρήστου
Σκηνοθεσία, μοντάζ, animation: Σοφία Παπαχρήστου
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Κωστής Παπαναστασάτος
Μουσική: Μάριος Στρόφαλης
Creative Commons 2013: Ανοιχτή και Ελεύθερη Διαθεσιμότητα και Πρόσβαση
Μήπως τελικά τα πράγματα πάνε καλά;
Ξύπνησα νωρίς. Βρέθηκα σε ένα ζεστό κρεβάτι κάτω από καθαρά σεντόνια. Σηκώθηκα και τα πόδια μου με στήριξαν. Υπάκουσαν κάθε μου επιθυμία. Με πήγαν στο μπάνιο. Πάτησα το κουμπί κaι απόλαυσα το καθαρό νερό που έτρεχε άφθονο από τη βρύση. Μπήκα στην ντουζιέρα κι έκλεισα την τζαμένια πόρτα. Μέσα στο ντους δέσποζε η μυρωδιά του σαπουνιού – σου ’σπαγε κυριολεκτικά τη μύτη. Απόλαυσα το ζεστό νερό πάνω στο σώμα μου για αρκετή ώρα. Δεν υπάρχουν λέξεις για να περιγράψουν την αίσθηση. Έξω με περίμενε μια μαλακή πετσέτα πάνω στο καλοριφέρ. Τυλίχτηκα. Περπάτησα ξυπόλυτος και αυτή τη φορά τα πόδια μου με πήγαν μπροστά στο τζάμι.
Κοντοστάθηκα. Οι σταγόνες στο εξωτερικό του μέρος δεν έμπαιναν μέσα. Τις έβλεπα να κυλάνε αργά και να ενώνονται μεταξύ τους σε απρόσμενα σταυροδρόμια. Απόλαυσα το θέαμα για λίγη ώρα. Είχα την πολυτέλεια. Διάλεξα ποια ρούχα θα φορέσω. Άνοιξα το ψυγείο. Έφτιαξα πρωινό κι έστυψα τρία ζουμερά πορτοκάλια. Απόλαυσα τον γλυκό χυμό μέχρι την τελευταία του σταγόνα. Ετοιμάστηκα για τις δουλειές μου κι έκλεισα την πόρτα πίσω μου. Αυτή η πόρτα θα ξανανοίξει μόνο με το δικό μου κλειδί. Με τρόπο μαγικό. Κανένα άλλο κλειδί δεν μπορεί να την ανοίξει.
Τα πόδια μου αυτή τη φορά με πήγαν στο αυτοκίνητό μου. Ούτε εκατοστό λάθος. Ακριβώς εκεί που ήθελα. Κέντρο. Επέλεξα να μην πατήσω το κουμπί της μουσικής. Είχα κι εδώ επιλογή. Το μεσημέρι έκανα διάλειμμα, πήγα σε ένα ταχυφαγείο και παρήγγειλα μια όμορφη σαλάτα. Περιμένοντας χάζευα τον κόσμο. Τα μάτια μου έβλεπαν. Δεν βλέπουν όλα τα μάτια, ξέρετε. Είδα φάτσες χαρούμενες κι άλλες όχι τόσο χαρούμενες. Είδα ανθρώπους βιαστικούς κι άλλους λιγότερο βιαστικούς. Όπου κι αν κοίταζα έβλεπα πράγματα, όπου κι αν κοίταζα έβλεπα χρώματα. Η σαλάτα μου δεν άργησε. Ήταν σερβιρισμένη σε ένα καθαρό μπολ, με μπόλικο μαρούλι, νόστιμα κρουτόν, φρεσκοτριμμένο τυρί και θαλασσινά. Στοίχισε 5 ευρώ. Είχα 5 ευρώ. Τα έβγαλα από την τσέπη μου και πλήρωσα. Έχω και κινητό. Έστειλα μηνύματα, συνδέθηκα στο ίντερνετ, είδα τι γίνεται στον κόσμο. Το Facebook μου θύμισε τα γενέθλια ενός καλού φίλου. Του μίλησα μετά από καιρό. Χαρήκαμε κι οι δύο.
Το βράδυ γύρισα σπίτι μου. Πάλι έβλεπαν τα μάτια μου, πάλι με στήριζαν τα πόδια μου, πάλι έπιαναν τα χέρια μου. Ζω σε μια όμορφη, ηλιόλουστη χώρα. Έχουμε ειρήνη. Ξέρω ότι και αύριο το σπίτι μου θα είναι στη θέση του. Δεν θα το έχει ισοπεδώσει καμιά αδέσποτη βόμβα. Στη χώρα μου έχουμε δημοκρατία. Μπορώ να λέω ό,τι θέλω, όποτε θέλω κι όπου θέλω. Μπορώ να κυκλοφορώ και μετά τις 10 το βράδυ. Μπορώ να πάω να τρέξω, μπορώ να δω τηλεόραση, μπορώ να περπατήσω, μπορώ να διαβάσω, μπορώ να χασομερήσω. Μπορώ να δω έναν φίλο μου ή να μείνω μόνος. Μπορώ να χαμογελάσω, μπορώ να κάνω ό,τι θέλω. Εγώ επιλέγω.
Ξεκλείδωσα την πόρτα του σπιτιού μου. Το κλειδί έκανε και πάλι τη δουλειά του. Χωρίς να διαμαρτύρεται, χωρίς να με δυσκολέψει. Το ζεστό μου κρεβάτι με τα καθαρά σεντόνια ήταν εκεί που τα άφησα. Χθες δεν έλυσα τα προβλήματα της ζωής μου. Χθες δεν έκλεισε η δεύτερη αξιολόγηση, ούτε προχώρησε το Κυπριακό. Ήταν μια όμορφη μέρα. Στοίχημα ότι κι αύριο τα πόδια μου θα μου κάνουν όλα μου τα χατίρια. Μήπως τελικά τα πράγματα πάνε καλά;
Πηγή: Η Καθημερινή, έντυπο «Κ», του Στέφανου Ξενάκη.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)