«Η εξομολόγηση» του Σπύρου Πετρουλάκη είναι ένα δυνατό βιβλίο κοινωνικού περιεχομένου που με καθήλωσε στην ανάγνωσή του! Διαβάζοντας το θύμωσα, πόνεσα, έκλαψα και αγανάκτησα από τον πόνο και την αδικία που φύλαγε η ζωή για την Ελένη, την κεντρική του ηρωίδα. Η αφήγησή του είναι τόσο μεταδοτική που ένιωσα με όλες μου τις αισθήσεις το δράμα της, ένα δράμα που αδυνατεί να το συλλάβει και να το χωνέψει ανθρώπου νους.
«Η εξομολόγηση» είναι ένα βιβλίο που όπως προείπα με καθήλωσε και με έκανε να αισθανθώ πολλά και έντονα συναισθήματα. Η ροή του είναι γρήγορη, μιας και η αφήγηση του εκτός του ότι είναι βιωματική είναι και σφιχτοδεμένη, δεν κάνει δηλαδή κάπου κοιλιά ώστε να ανακόψει το ενδιαφέρον του αναγνώστη για την συνέχεια της υπόθεσης, η γραφή του καλοδουλεμένη με όμορφα σχήματα λόγου, τα οποία είχαν την δύναμη να μεταφέρουν επιτυχώς όλο τον πόνο και την αδικία αυτής της σοκαριστικής ιστορίας ενώ οι εικόνες-περιγραφές του που υπάρχουν σε μεγάλη έκταση στο κείμενο ήταν όμορφα δοσμένες, πολλές από τις οποίες μάλιστα ήταν δοσμένες κινηματογραφικά -αγαπημένη μου είναι αυτή που η Ελένη παίζει πιάνο στο χιονισμένο βουνό. ήταν μελωδική και άκρως συγκινητική! Οι ανατροπές που συναντάμε στις σελίδες του είναι πολλές και απρόβλεπτες χαρίζοντας έτσι μια πλοκή που δεν σου επιτρέπει να αφήσεις το βιβλίο εύκολα από τα χέρια σου, αφού σε καθηλώνει με τα καταιγιστικά γεγονότα του……………….
Διαβάστε το….. πρόκειται για ένα βιβλίο που θα σας σοκάρει με την ιστορία του, θα σας πονέσει με την ωμότητα του, θα σας συγκινήσει και στο τέλος σίγουρα θα σας λυτρώσει!!
Δήμητρα Κωλέτη (Βιβλιοαναφορές)
Ένα διαφορετικό κοινωνικό μυθιστόρημα, που με έφερε σε σύγκρουση με τον αθώο εαυτό μου και πείστηκα πόσο απάνθρωπες ήταν (και είναι ακόμη) οι καταστάσεις στην επαρχία, ειδικά όσον αφορά τις γυναίκες. Άβουλες, πιόνια στις ορέξεις του καθενός, χωρίς πρωτοβουλίες, χωρίς έρωτα, χωρίς υπόσταση. Κι όταν αποκτήσουν οικογένεια, γίνονται δεσποτικές, τυραννικές, απαιτητικές. Στην Εξομολόγηση δίνονται βίαιες σκηνές, χωρίς συγκάλυψη και εξωραϊσμό, που με πόνεσαν και με μάτωσαν (η σκηνή του ακρωτηριασμού με συγκλόνισε, δεν περίμενα ποτέ ότι ένας άνθρωπος θα έφτανε σε τέτοιο σημείο απελπισίας που να ακρωτηριάσει… δε λέω τίποτε άλλο, όμως πραγματικά σοκαρίστηκα). Διάβασα μια αλλιώτικη ιστορία που τελικά δεν είχε σκοπό να ομορφύνει τα βράδια μου αλλά να συγκλονίσει τις μέρες μου και να με κάνει να σκεφτώ πόσα πλάσματα υπάρχουν εκεί έξω που χρειάζονται βοήθεια αλλά δεν μπορούν να κραυγάσουν γιατί είναι κλεισμένα γύρω από βουνά αδιαφορίας και ποταμούς σιωπής!…………
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου